Eerst maar eens wat poten. Ik had het de vorige keer over babytrilspinnen, Dit is een volwassen exemplaar. De meeste mensen kennen ze wel, je zie ze vrij vaak in huis (zo ook dit exemplaar, deze zat rustig boven mijn monitor). Als je ze laat schrikken gaan ze als een gek heen en weer schudden en daar danken ze hun naam aan.

Buiten begint het ook steeds meer spinnentijd te worden. En de meest karakteristieke herfstspin is natuurlijk de kruisspin.

Geen spin maar qua pootlengte een stevige partijtje meeblazend, de langpootmug. Door die onmogelijk lange poten vind ik ze erg lastig fotograferen, maar hier toch maar weer eens een poging.

en als laatste langpoter, deze sabelsprinkhaan, die me letterlijk in de schoot viel toen ik iets anders probeerde te fotograferen. Het is een mannetje, vandaar dat de karakteristieke sabel aan het achterlijf ontbreekt.

Voor de kleur doen we verder nog een plantje, Hysop in dit geval.

En een close-upje van een (vasteplant) Lobelia waarop je de stamper mooi kan zien.

En als afsluiter nog een avondlucht boven het Groningerland.

Maar we beginnen buiten. In het gazon (voor ik gemaaid had) paddestoelen. Een beetje een wat saaie cremewitte. Maar wel goed voor een detail.

In dat zelfde gazon natuurlijk ook madeliefjes, met druppeltjes.

Onder aan de kruiwagen hing dit slakje, ik heb hem maar even in de druif gezet, kan hij dromen dat hij een wijngaardslak is.

Uit een dakgoot (die ik dus nodig moet schoonmaken) groeide dit plantje waarvan de haartjes prachtig oplichtten in de zon.

Zoals gezegd ook nog een stukje gefietst, op het Schildmeer waren meerdere zeilwedstrijdjes aan de gang, wind genoeg (maar nog wel fietsbaar).

Maar eenmaal thuis betrok het toch wel weer wat. En dat is dan wel weer leuk te fotograferen vanuit de tuin.

Tot slot nog wat beelden uit de slaapkamer (niet geschikt voor spinnenhaters) waar een tweetal springspinnen wat rondscharrelden (onder andere de baby trilspinnetjes verschalkend).
Zo ziet zo’n spinnetje er van dichtbij uit. Eigenlijk best schattig met die wollige pootjes en die enorme koplampen als ogen.

maar dit is waarschijnlijk meer het beeld dat iemand die bang is voor spinnen er bij heeft.

of

Hierna moet er van het weekend toch maar weer eens wat gefotografeerd worden anders zitten we straks echt zonder. Dus het is te hopen dat het weer beter wordt dan het vandaag was, want dat was niet echt fotoweer. En er zijn wel wat spinnetjes in huis, maar of ik daar een blog mee gevuld krijg?

Maar eerst dus de laatste serie van de hei.

Eerst maar even een klein overzichtje. Niet echt een super landschapsfoto, want mijn macrolensje is niet zo goed in landschappen en ik ben wel eens te lui om lenzen te wisselen. Maar dit beeld met toch wel typische heidebewoners ging ook met dit lensje wel.

Een onverwachte ontmoeting was die met deze hagedis. Voor zover ik kan nagaan een levendbarende hagedis, maar dan wel een melanistische variant.

en hier heeft ie een vlinder te pakken.

Verder nog wat pantserjuffers gezien. Dit is een gewone pantserjuffervrouw

en dit is een mannetje.

en als laatste nog een libel, een heidelibel natuurlijk en wel het vrouwtje van de steenrode heidelibel.

Vandaag nog maar een rondje vlinders.
Een zandoog (bruin of oranje, dat is in deze houding wat lastig te zien en we hebben ze alletwee gezien).

Dit is in ieder geval wel een bruin zandoogje.

En een van de kleinste zandoogjes, het hooibeestje.

Verder waren er ook dikkopjes. Het algemene zwartsprietdikkopje.

en die moeten ook wel eens eten.

en zijn veel minder algemen neef, de kommavlinder.

om de vlinders af te sluiten nog een Icarusblauwtje in een klassieke pose, met een wat minder klassiek barnsteenslakje als gezelschap. Heideblauwtjes lieten zich al niet meer zien.

close-up

deze inktzwam is vermoedelijk wel eetbaar, maar zo groeiend uit een koeienvlaai is het toch minder aantrekkelijk.

en nog wat beestjes.
Marleen had het in het commentaar bij de vorige post over grote kevers?!?
Misschien bedoelde je deze?

en in close-up

voor de arachnofoben onder ons, niet verder scrollen!
Want spinnen waren er ook op de hei. Voor mij was het een eerste keer dat ik de tijger- of wespspin in het echt zag, dus die moest op de foto. En ik heb geprobeerd er met de blauwe lucht een net even ander plaatje van te maken.

wordt weer vervolgd….

Als eerste een meester in de camouflage (en  misschien daarom wel als wat zeldzamer gerapporteerd dan andere zandogen, de heivlinder). Hoe goed die camouflage is besef je pas als je deze vlinder tegen verschillende achtergronden ziet. Als eerste een achtergrond met onder anderre de donkere stammetjes van heideplanten. Afgezien van het “oog” en het streepje oranje (en die laat deze vlinder heel vaak niet zien) valt hij niet erg op.

Een ander favoriet plekje van deze vlinder zijn de wat zandigere stukjes waar hij lekker kan opwarmen. Nou daar valt hij nog minder op.

Op deze foto lijkt het misschien niet zo, maar ook de Rietvink valt in het veld niet erg op. Hij zit wat verscholen tussen het gras en als je niet goed kijkt lijkt hij op een vergeeld berkenblaadje.

En daar waar sommige vlinders heel veel moeite doen om onopvallend te blijven, zijn er anderen die er alles aan doen om op te vallen. Zoals bijvoorbeeld de zuringspanners, geel met rood, dat valt wel op (en geeft als signaal, ik ben giftig, gevaarlijk, niet te eten)

Oranje ook bij een van mijn persoonlijke favorieten, de kleine vuurvlinder. Die valt trouwens zolang de voorvleugels niet te zien zijn ook niet erg op.
Een verse…

en een afgevlogen exemplaar wat moeite doet zich in de wind staande te houden.

wordt vervolgd….

Zo zijn er eitjes van het gentiaanblauwtje geteld en die leggen hun eitjes op de klokjesgentiaan (niet op deze).

Op diezelfde hei ook zonnedauw.

en van dichtbij ziet zo’n blaadje er dan zo uit.

Gewoon in de berm stond deze leeuwenbek.

en in de tuin bloeiende pepermunt.

En als laatste nog een paar rozenblaadjes

Zo begon de nacht gisteravond (met dank aan Delfzijl en Appingedam voor de verlichting)

Maar als de wolken weg zijn heb je wel wat minder last van de lichtverontreiniging. rechtsboven een eerste vallende ster.

meer

Deze is een beetje tricky, er staat een vallende ster op maar het is niet de streep waarvan je dat als eerste zal denken. Die streep midden in beeld is een vliegtuig (of een satelliet of iets dergelijks (dat kun je hier niet zien, maar de streep loopt door op de foto ervoor en erna). De vallende ster is het vage streepje dat links de boom in vliegt.

De houtpantserjuffers zijn er nog steeds, het zijn er zelfs nog meer geworden. Het grootste aantal wat ik tot u toe in een keer geteld heb is tien. Dus met zulke aantallen kun je nog eens wat proberen qua fotografie.
bijvoorbeeld met de achtergrond.

of met de positie…

Deze zweefvlieg (in hommelvermomming) keek het allemaal welwillend aan.

Familieleden (verre) van de pantserjuffers zijn deze bruinrodeheidelibel

en de platbuik. Als je bij dit exemplaar goed kijkt, dan zie je dat er bij de ontwikkeling van iets is misgegaan, er groeit namelijk een pootje uit de nek.

Als laatste twee exemplaren van een insectengroep waar ik pas sinds kort wat aandacht aan besteed en waar ik dus nog helemaal niks van weet (het zou maar zo kunnen dat wat ik nu als twee verschillende presenteer, gewoon twee verschijningsvormen van hetzelfde beestje zijn. Sprinkhanen.

en een wat meer groene (zover gaat mijn inzicht dus )