Het Reisschema

5-juli Zaventem
6-juli Entebbe
7-juli Kibale
10-juli Queen Elizabeth National Park
12-juli Ishasha
14-juli Lake Bunyonyi
16-juli Kisoro
19-juli Kinigi
21-juli Nyungwe Forest
23-juli Kigali
24-juli Lake Mburo
26-juli Entebbe
28-juli weer thuis


De Activiteiten

Kibale
Chimpwalk
Swampwalk (2x)
Nightwalk

Queen Elizabeth NP
Gamedrives (2x)
Boottrip

Ishasha
Gamedrive(2x)
Riversidewalk

Lake Bunyonyi
Kanotocht
Wandeling

Kisoro
Gorilla trekking in Bwindi
SabinyoGorge walk(deels)

Kinigi
Gorilla trekking in Virungas

Nyungwe Forest
Waterfall trail
Birdwalk

Lake Mburo
Gamewalk/gamedrive te paard
Birdwalk (2x)


De Verblijven

Campanile Hotel Zaventem
meer een motel dan een hotel, de kamers zijn wat benauwd en erg gehorig.

Entebbe Airport Guesthouse een prima plek als start en eind van de reis.

Kibale Forest Camp Mooi gelegen (niet in Kibale forest overigens) met een eigen groep Black and white Colobus en een groep Red Colobus. Prima keuken.

Bush Lodge Camp. Nieuw, net als Kibale Forest camp ook van Nature Lodges. Nu nog een wat kaal terrein maar dat groeit met de tijd wel dicht. Uitzicht over het Kazinga channel.

Ishasha Wilderness Camp
Geweldige plek. Aan de rivier in "the middle of nowhere" Kleinschalig gastvrije beheerster. Super service.

Kalebas Camp
Sanitair wel wat minimaal, verder een heerlijk plekje aan het meer. Otters spotten vanuit je tent. Keuken eenvoudig maar goed met enorme pizza's.

Travellers Rest met recht een rustpunt. Weliswaar in het plaatsje Kisoro, maar door de constructie met een binnentuin wel volop rust. Kamers en sanitair zijn goed, diner in buffetvorm bijzonder smakelijk. Wordt momenteel gerund door een erg leuk Nederlands stel.

Mountain Gorilla View Lodge de enige in het rijtje die we niet echt aanraden. De (te) grote huisjes zijn niet warm te krijgen. De douche was of bloedheet of ijskoud. Pretentieuze extra's zoals haardroger en koelkast zijn maar een heel klein deel van de dag bruikbaar ivm vereiste generator. Prijs van de drankjes exorbitant hoog (4 wijntjes en twee biertjes $44,-)

Gisakura Guesthouse basic onderkomen met gedeelde douche en toilet, maar die zijn schoon en werken perfect. Het eten is recht-toe-rechtaan en zo wordt het ook opgediend.

Hill Top Hotel and Country Club het hotel met de gevaarlijkste douchekop aller tijden, maar we hebben het overleefd.

Nogal doorgezakte bedden in een erg klein kamertje. Bij het countryclub gedeelte kun je wel heerlijk buiten zitten en eten.

Mihingo Lodge een geweldige afsluiter. 'Tenten' met uitzicht over Lake Mburo NP en het aangrenzende wildlife reserve. Goed sanitair, prima staff, goed eten en ''gegarandeerd' bushbabies na zonsondergang.

De Reisorganisator

Links

* Mocht je de foto's uit dit verslag nog eens los van elkaar en op een wat groter formaat willen bekijken, dan kan dat hier

* We hebben ook een weblog; Stadsweg 30

* Deze site heeft geen ''comments'' gedeelte. Wil je toch een opmerking of vraag kwijt, dan kan dat op het weblog of per Email aan: infoATstadsweg30PUNTnl

* De foto's van deze reis (en andere gelegenheden) waar Ton zelf het meest tevreden over is staan in Tons Pics

 

Disclaimer

Deze site beschrijft gebeurtenissen en situaties zoals wij die ervaren hebben. Het betreft dus een persoonlijk verslag. Ongetwijfeld zal voor anderen een andere waarheid bestaan.

 

Copyright

Het copyright op al het materiaal op deze site (met uitzondering van het Habari Logo) berust bij de makers van deze site. Gebruik van het materiaal zonder voorafgaande toestemming van de makers is niet toegestaan.

Linken naar deze site als geheel wordt gewaardeerd; deep-linken naar afzonderlijke onderdelen niet.

 

 

 

 

Op zondag in de loop van de middag zeggen we de katten, die door de rugzakken in de kamer de bui al zien hangen, gedag en vertrekken richting Zaventem. Na een vlotte rit wijst het navigatiesysteem ons in één keer de weg naar ons hotel (de eerste in een forse reeks) en kunnen we rustig een hapje gaan eten in bruisend Zaventem. Maar eerst bij een van de plaatselijke kroegen een biertje want het is België per slot van rekening.

Na een onrustige nacht in een wat te warme kamer, met al erg vroeg veel kabaal buiten, met de taxi naar het vliegveld. De auto blijft de komende drie weken op de parkeerplaats van het hotel staan, en aan het aantal NL kentekenplaten te zien zijn we niet de enigen die op deze manier op parkeerkosten bezuinigen. Na een vlotte incheck (via internet inchecken was mislukt) ruim op tijd bij de gate. Ook het vliegtuig is op tijd dus al snel zijn we onderweg naar Entebbe. In het vliegtuig de prettige ontdekking dat we stoelen op de voorste rij hebben en dus wat extra beenruimte. Onderweg prettige service van het BrusselsAirlines personeel, die niet voor de KLM onderdoet. Met wat vertraging onderweg door tegenwind en nogal wat buien waar omheen gevlogen wordt, na een doorstart dan toch aan de grond op Entebbe. En daar gelijk de eerste kennismaking met het "paperwork" in Uganda. Eerst een schriftelijke verklaring afgeven dat je geen griepverschijnselen hebt. De ingevulde formulieren worden door man/vrouw in witte jas met mondkapje en plastic handschoenen bekeken en afgestempeld. Het visum gaat sneller, $50 en klaar is kees. De bagage lijkt aanvankelijk niet door te komen (en dan is het geen prettig bericht dat het regelmatig voorkomt dat een deel van de bagage niet in Entebbe wordt uitgeladen maar pas op de tweede bestemming Nairobi), maar uiteindelijk zijn onze twee tassen er toch.

In de hal worden we opgewacht door onze breed lachende gids/chauffeur voor de komende tijd: Richard. Hij brengt ons in de Landcruiser die de komende weken ons werkpaard zal zijn naar onze eerste overnachtingsplaats in Uganda, het Entebbe Airport Guesthouse. Daar worden we door Mr Paul, een sympathieke Nederlander die wel wat heeft van Hugo von Lawick, verwelkomd met een drankje. Helaas schiet een hapje er deze avond bij in. In het vliegtuig geen diner gehad en hier staat het ook niet op het programma. Door de vertragingen is het al behoorlijk laat en de reis was toch wel weer vermoeiend dus we willen ook niet meer op pad, naar bed dus. Voor we het bed zien nog een even een voorbespreking met Paul en Richard. Kennelijk is er bij de organisatie van onze reis ergens het beeld ontstaan dat we vooral voor het vogels scoren komen, want Richard krijgt de uitdrukkelijke instructie ons zoveel mogelijk vogels te laten zien. Dat vinden we op zich best, maar echte vogelaars zijn we niet. We vinden vogels leuk en het grote voordeel van ook in vogels geïnteresseerd zijn, is dat je eigenlijk altijd wel wat te kijken hebt. Als je alleen maar focust op apen of ander groot wild, dan is een groot deel van de tijd die je buiten doorbrengt lege tijd. Vogels zie je veel vaker en daardoor is een trip eigenlijk altijd leuk. Tot slot meldt Richard dat we de volgende ochtend vroeg op moeten (een veelvuldig terugkerende mededeling!)

Kibale Forest

Zoals gezegd was het de bedoeling dat we vroeg zouden ontbijten. Helaas stond de wekker nog op Nederlandse tijd en dat is een uur later dan Uganda tijd, dus dat ging even mis. Wat gehaast opgestaan dus, maar nog niet zo gehaast dat we ons de opmerkingen van Paul niet meer herinnerden dat er goede koffie in Uganda was. We laten ons dus niet met Nescafé afschepen.

Na het ontbijt dan toch op pad naar Kibale, de eerste echte stop. Onderweg typische Afrikaans dorpjes, stalletjes langs de weg met allerlei groente en fruit. Heel erg kleurig en levendig. Keurige rijtjes tomaten (soms 6 op een rij als alle koopwaar) of torentjes aardappelen (Irish potatoes, met gewoon potatoe wordt de zoete aardappel bedoeld). Verder maken we kennis met de manieren van transport in Uganda. Wij met z'n drieën in een Landcruiser is natuurlijk vreselijk decadent, drie personen passen ook zonder problemen op een brommer. In een auto als de onze worden al snel 10 of meer personen gepropt, en dan hebben we het nog niet over de vrachtwagens. Daarin kun je natuurlijk koeien vervoeren, maar dan kan er nog best wat bij, zolas een fiets en een paar personen. Of je vervoert er alleen mensen in en dan passen er echt heel veel in/op/aan. Denk dan niet dat dat alleen voor de allerarmsten is, je ziet ook trucs vol schoolkinderen en dan staat er voor op de truc ook heel optimistisch "school transport".

We lunchen in Fort Portal, de geboorteplaats van Richard, bij een hotel/restaurant met voornamelijk blanke clientele. Dit fenomeen zal nog vaker terugkeren. Een prima buffetlunch met wat lokale invloeden. Na de lunch door naar Kibale Forest. Tussen Fort Portal en Kibale veel theeplantages, helder groene velden, met her en der een "teafactory".Dat is de plaats waar de geplukte thee gedroogd en gefermenteerd wordt. Als we Kibale Forest bereiken gaat het heldere groen van de thee over in het donkerder groen van het woud. De rand van het woud geeft nog nietaan dat we er al zijn. We moeten nog een flink eindje door voor we op onze volgende overnachtingsplek Kibale Forest Camp zijn. Eenmaal aangekomen worden we erg hartelijk ontvangen. Uiteraard door de manager van het kamp en een paar stevige kerels om de bagage te versjouwen, maar in dit geval was er verder een bijzonder aardig welkom in de vorm van een stel Black and White Colobus monkeys in de boom waarbij we uitstapten. Deze aapjes maken deel uit van een grotere groep die zich hier op het kamp ophoudt. Verder is er nog een groep Red Colobus. Na een welkomstdrankje de "tent" verkend. Ja ons verblijf is weliswaar een tent, maar wel een hele forse met 2 losse bedden, kastjes, en een separaat toilet en douche. De douche bestaat uit een gele 20 liter jerrycan (daarvan zie je er vele duizenden in Uganda) die op verzoek gevuld wordt met warm water die aan een douchekop met kraan zit vastgemaakt. Kraan open en je kunt douchen. De jongens die de douche verzorgen weten het water op een perfecte temperatuur te brengen. Het hete water wordt gemaakt op een houtvuur, met als grappige bijkomstigheid dat het douchewater een hele lichte rookgeur heeft en dat is lekkerder dan het zo misschien klinkt. Opgefrist en wel een rondje door het kamp gemaakt, de eerste vlinders gefotografeerd en dan wordt het al weer tijd voor een drankje en wat te eten. Als drankje eerst maar eens een Ugandees biertje (Nile special). En daarna het diner. Een viergangenmenu bij kaarslicht en dat valt nog niet mee. De diningroom is op de bovenverdieping van het centrale gebouw, maar die bovenverdieping is net als de rest van het gebouw wel gewoon aan alle kanten open. Dus de kaars moet zo af en toe beschermd worden tegen de wind. De ober slaat onze suggestie om na poging 10 de kaars maar uit te laten volledig in de (zelfde) wind. Vier gangen die eerst allemaal door de ober worden aangekondigd, en waar gedurende de drie dagen dat we er zijn heel aardige dingen tussen zitten. Waarbij natuurlijk direct de kwaliteit van het fruit inclusief de avocado's opvalt. Bij vertrek vragen we nog even of de kok van achter wil komen zodat we hem persoonlijk kunnen bedanken. Hij blijkt z'n job serieus te nemen want hij gaat regelmatig op stage bij de grotere restaurants in de stad. Met de ideeën die hij daar opdoet wordt vervolgens verder geëxperimenteerd. Na het eten naar bed, want.... morgen weer vroeg op.

Chimpwalk

Een van de meer bijzondere activiteiten van deze vakantie is de chimpwalk. Chimpansees zijn niet heel algemeen meer, en zijnde onze naaste verwant, toch wel speciaal. Dus inderdaad 's ochtends weer redelijk op tijd op, ontbijten met zalig fruit, koffie, eieren en toast en dan in de auto naar het "Park headquarter". Daar worden we ingedeeld in één van de groepen. In totaal gaan er 3 groepen van 6 personen op pad, die ieder een uur bij de chimps mogen blijven. Degene die ze vindt mag als eerste, de rest mag daarna. Wij zitten in een groep met een stel jonge mannen en een zwijgend duo wat een vader met een zoon lijkt te zijn, maar veel moeite om elkaar te leren kennen doe je niet als je maar een ochtendje met elkaar op pad gaat. Na de instructie gaan we weer in de auto en worden we vast een eindje op pad geholpen. De twee andere groepen starten een paar honderd meter links en rechts van ons. Na wat onduidelijk mobilofoon verkeer neemt onze gids ons mee het bos in en is de trekking echt begonnen. Al snel horen we geluiden die we menen te kennen als chimpansee geroep (inmiddels weten we beter) maar zien doen we nog niets. Tot we in het bos twee mensen met allerlei paperassen tegenkomen die er als wetenschappers uitzien. Van hen horen we dat even verderop chimps zitten en dat blijkt te kloppen, hoog in de vijgenbomen zit een aantal rustig te ontbijten en wakker te worden. Dat ze zo hoog zitten is niet alleen lastig voor het maken van foto's, maar je krijgt er ook nog eens een behoorlijk zere nek van. We zijn dan ook blij wanneer de dieren na een half uurtje besluiten dat het nu toch wel eens tijd wordt om echt op te staan en er op uit te gaan. Dus men komt de bomen uit en in een mum van tijd spoeden we ons achter een stel chimps aan. Het zal snel duidelijk worden dat zij zich een stuk handiger door het bos bewegen dan wij (wat 0,5% andere genen al niet doet!). Maar we blijven ze gelukkig op het spoor en even later vinden we ze terug in een boom met enorme vruchten, het serieuzere werk dus. Daarvan halen ze er een aantal los en laten ze vallen, hetgeen niet ongevaarlijk is voor de mens die toevallig onder die boom staat! Ook nemen ze er een mee weer het bos in. Inmiddels heeft een andere groep chimptrackers onze locatie ook bereikt en omdat wij al aardig wat gezien hebben mogen zij nu. Helaas raken zij al snel het spoor bijster. De derde groep zou de chimps helemaal niet te zien krijgen... Al met al waren wij dus de meest gelukkige groep deze dag, wat niet wegneemt dat we ze graag nog wat beter hadden gezien. Op de terugweg naar het parkheadquarter nog wel gewoon een mooie wandeling door het bos gemaakt. Enorme bomen, vlinders, epifyten, en sporen van bosolifanten. Verder geen grote zoogdieren. De ranger/gids vertelde dat dat vooral met de aanwezigheid van de chimps te maken heeft. De meeste andere apensoorten zijn bang voor chimps, omdat deze als ze de kans krijgen een stukje vlees niet zullen laten lopen. Op sommige apen wordt door chimps zelfs actief gejaagd.

Terug van de wandeling terug naar het kamp voor de lunch ("today the lunch is a three-course meal, as a starter there is ....soup, the main course (ik verstond de eerste keer the minor course) is .... and for desert there is...). Na de lunch even ontspannen, want in de middag staat er nog een Swampwalk op het programma door het Bigodi swamp een plaatselijk moeras met veel vogels en 7 verschillende primaten.

We gaan op pad met gids Julius en als snel blijkt dat hij een stel met belangstelling voor vogeltjes wel leuk vindt. Hij doet bijzonder zijn best om door fluiten, sissen en allerlei andere geluiden zoveel mogelijk vogels in beeld te krijgen en dat lukt heel aardig. Voor de wandeling door het moeras staat normaal gesproken zo'n drie uur, maar wij gaan wat langzamer. Na ruim drie uur komen we bij een open terrein en daar meldt Julius opgewekt dat hij daar normaal gesproken pauze houdt omdat het ongeveer halverwege is. Hij weet gelukkig een short-cut en Richard wordt gebeld om ons te komen ophalen. We spreken af dat we de volgende ochtend de andere helft van de wandeling doen.

Terug in het kamp weer een rokerige douche, genieten van de Colobus Monkeys en wederom een viergangen diner en op tijd naar bed. We zijn al niet echt van die nachtbrakers, maar hier is in het donker gewoon niet zo veel meer te doen, dus dan maar op tijd erin. En vroeg er weer uit was inderdaad weer het motto voor de volgende ochtend; vogels zijn vroeg dus als je vogels wilt zien moet je zelf ook vroeg.

Na een stevig ontbijt in de auto naar Bigodi en weer met Julius op pad. Vandaag gaat Richard ook mee. De vogelscore is iets minder hoog (ja, langzaamaan worden we fanatieker!) dan de dag ervoor, maar evengoed zien we wel weer een aantal nieuwe vogels. Daarnaast een hele poos zeer goed zicht op een Redtailed monkey en veel vlinders. Op het 'halverwege' veldje aangekomen doet Julius nog boos naar een stel kinderen wat daar rondhangt. Die hadden op school moeten zitten, maar lopen daar omdat ze water moesten halen voor de teacher. Daar nemen ze alleen wel erg ruim de tijd voor en dus stuurt Julius ze weg en maakt en aantekening. Op onze vraag wat hij ermee gaat doen, geeft hij aan het op een volgende ouderavond aan de orde te zullen stellen.

Na de wandeling weer lunch, een wat langere rust gevolgd door een vroeg diner, want we gaan nog een Nightwalk maken in Kibale Forest. Dus in het schemerdonker naar het parkheadquarter. Daar heerste eerst nog wat onduidelijkheid omdat de persoon bij wie Richard voor ons had gereserveerd, vergeten was door te geven dat we kwamen. Maar even later kunnen we toch het donkere bos in en gaan we vooral op zoek naar bushbabies en potto's. De truc is om systematisch met een sterke zaklamp in de bomen te schijnen en te kijken of er rode oogjes oplichten. Helaas hebben we niets gevonden, maar het was wel een bijzondere ervaring zo in het donker door een oerwoud lopen. Op een gegeven moment deden we de lampen uit en dan is het dus echt aarde donker. Donker genoeg om een bosolifant naast je te hebben staan zonder hem te zien. Die bosolifanten baarden onze gids nogal zorgen overigens; op een bepaald moment moesten we terug omdat hij bang was dat er verderop mogelijk olifanten zaten. We hebben ze helaas niet gezien, noch die avond, noch op enig ander moment tijdens deze vakantie.